Gamevault.be

Het ziet er naar uit dat maart de RTS-maand van 2010 zal worden. Als eerste in het rijtje van games mogen we Supreme Commander 2 verwachten, ontwikkeld door  Gas Powered Games en uitgegeven door Square Enix. Zet deze game de maand goed in, of is het eerder een flop?

25 jaar later

Supreme Commander 2 situeert zich 25 jaar na de conclusie van Supreme Commander: Forged Alliance.  De kersverse president valt ten prooi aan een aanslag en hier komen de relaties tussen de United Earth Federation (UEF), de Cybran Nation en de Aeon Illuminate zwaar onder spanning te staan. Dit is echter informatie die je uit de trailer moet halen, want er is zeer weinig focus op het verhaal te vertellen tijdens de game. 

Je begint de game als Dominic Maddox, een commander die van de UEF. Er zijn duidelijk problemen bij zijn gezin door zijn carrière bij de UEF-federatie. Daarbovenop word je meteen middenin de strijd gegooid tegen Cybran, geen tijd om achtergrondinformatie te geven... enkel de verwikkelingen thuis worden in nogal matige cinematics uit de doeken gedaan. 

In totaal volgt Supreme Commander 2 drie verschillende verhaallijnen, waarvan Maddox er eentje is. De tweede is Ivan Brackman aan de kant van Cybran. Ivan is een zoon van Dr. Brackman en Commander Dostya, die we kennen uit het eerste deel. Die zoon is echter niet meteen een product van de liefde die tussen beide personages heerst, maar Ivan is eerder een kloon. Als laatste hebben we de Illuminate, waar we Thalia Kael volgen. Vermoedelijk is Thalia een nakomeling of verwante van Evaluator Kael, één van de belangrijke vijanden in Supreme Commander: Forged Alliance.

Elke Chapter heeft 6 missies, dus de game heeft een totaal aan 18 missies om te voltooien. Met een filterdun plot, melig drama en oninteressante personages als hoofdvertier zou zelfs  Michael Bay hiervoor passen bij het bedenken van Transformers 3.

Supreme Dumbass

Eén van de grootste punten qua kritiek dat we opmerken is dat de game net speelt als een RTS for Dummies. Daar bedoelen we mee dat het lijkt alsof ze alles zo gestroomlijnd hebben dat het een waterachtige massa word. Deze massa loopt naar alle kanten maar niet naar waar het moet lopen. Ze zeggen dat bloed kruipt waar het niet gaan kan, wel deze Supreme Commander had beter eerst leren kruipen, voor het besloot van te lopen. 

Na één missie in de UEF-Campaign krijg je al snel de indruk dat je simpelweg een basis moet bouwen, terwijl er golf na golf van Cybran-machines op je neerbeuken. Dit op zich is niet zo erg, want dat is tenslotte het standaardrecept voor een RTS-game. Ware het niet dat alles enorm log aanvoelt en eigenlijk verre van goed aanvoelt. Het lijkt wel alsof je geliefd enorm schattige woordjes in je oor wilt fluisteren, maar eigenlijk gewoon brult dat de auto gewassen moet worden. Contradictie? Misschien, maar Supreme Commander had een enorme leercurve en dat was net zo eigen aan die game. Je moest tijd investeren wou je de game onder de knie krijgen, met dit vervolg hebben ze eigenlijk uit het oog verloren wat de essentie was, en dat gaat natuurlijk zwaar ten koste van de ervaring. Door het simpeler en meer toegankelijker te maken, gaan ze een heel deel fans tegen de haren strijken, en meer verliezen dan winnen. Zelfs al gaan er deel gamers zich laten verleiden om deze game in huis te halen, dan zullen ze al snel doorhebben dat er in het genre een pak betere games te vinden zijn, of weldra het daglicht gaan zien.

Kartonnen figuurtjes

De gameplay laat het duidelijk afweten, maar hoe ziet de game er uit? Ook hier gaan ze bij Gas Powered Games zwaar uit de bocht.  RTS is nooit een genre geweest waar de graphics kunnen rivaliseren met het FPS of het MMORPG-genre, maar als we kijken naar bijvoorbeeld de Command & Conquer-reeks, Anno 1404, of Dawn Of War II, dan mogen we qua design en grafische pracht toch niet klagen tegenwoordig. Supreme Commander 2 heeft qua design niet te veel aandacht gekregen lijkt me, want de meeste units lijken te zijn gemaakt van karton of LEGO-blokjes. Van detail is geen sprake en de units zijn in zo’n saaie kleuren weergegeven dat ik na vijf minuten al ongezond werd. Ook de landschappen en legerbasissen zijn zo enorm saai weergegeven dat er echt niets te ontdekken valt in deze game. De ene vierkante meter rots en zand is al even interessant als de andere vierkante meter rots en zand. Ik weiger te geloven dat Gas Powered Games en Chris Tayler anno 2010 niet beter kunnen.

Conclusie

Met Command & Conquer 4 in het verschiet zou het mij verbazen dat Supreme Commander 2 een lang leven zal hebben. De game heeft gewoon niets te bieden dat RTS-fans kan bekoren. Ze hebben de diepgang uit alles gehaald om een breder publiek aan te spreken. De wil is er, maar de uitwerking is verre van aanlokkelijk. De diehard RTS-spelers zullen deze aan zich laten voorbij gaan en nieuwkomers in het genre zullen door de povere begeleiding de rode draad snel kwijt zijn en de game opgeven. Hier had zoveel meer kunnen inzitten, maar het heeft gewoon niet mogen zijn. Jammer.

+ Voor fans van de reeks
+ Voor wie echt niets anders te doen heeft

- Onsamenhangend
- Te simplistisch
- De bedoeling verstikt in de uitvoering
- Saaie weergave van units en landschappen

| 4 reacties